Nowe struktury, nowe wyzwania
Amerykanie właśnie testują nowe struktury US ARMY. Zmian jest sporo, najwięcej w ich pododdziałach piechoty (lekkiej i zmotoryzowanej), ale dotyczą one w zasadzie całości US ARMY. Zaznaczam, że są to zmiany na drodze ewolucji, a nie rewolucja w strukturach. Chodzi bardziej o dostosowanie do obecnych realiów pola walki, niż wywracanie wszystkiego do góry nogami.
Na początek trochę przynudzę definicjami, żeby nie pogubić się w temacie ponieważ nasze struktury nie są jeden do jednego tożsame z organizacją armii Wuja Sama. Kto w wojsku służył, ten w cyrku się nie śmiej i może od razu przejść do części „MBCT – kolejny etap ewolucji”. Zatem dla chętnych lektura w ramce, fachowcy przechodzą dalej.
W amerykańskich strukturach mamy rozróżnienie na brygady: piechoty (Infranty BCT), zmotoryzowane (Stryker BCT) oraz ciężkie (Armored BCT). Dochodzą jeszcze specjalistyczne formacje (jak np. aeromobilne, ale nie będę się tu rozwadniał nad szczegółową strukturą)
Na temat numeracji, nazewnictwa i dziedziczenia tradycji można napisać niezłą rozprawę.
MBCT – kolejny etap ewolucji US ARMY
W 2025 roku US Army ogłosiło program konwersji lekkich brygadowych grup bojowych (IBCT – Infantry Brigade Combat Teams) w mobilne brygadowe grupy bojowe (MBCT – Mobile Brigade Combat Teams). Struktura MBCT została również uznana za optymalną dla brygad aeromobilnych. Docelowo w MBCT mają być przekształcone wszystkie IBCT, część SBCT oraz niektóre ABCT.
Warto zaznaczyć, że IBCT jest najczęściej występującym typem brygady w całych siłach zbrojnych USA. Łącznie jest 14 takich brygad w US ARMY oraz 20 w Gwardii Narodowej.
Zaproponowane zmiany to efekt wojny w Ukrainie, prowadzonych ćwiczeń eksperymentalnych w ośrodkach szkolenia US ARMY oraz analiz kierunków rozwoju Wojsk Lądowych Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej. Podstawowe wnioski to:
- systemy bezzałogowe odpowiadają obecnie za 90% uderzeń na przeciwnika. Trzeba dostarczyć te zdolności do najniższych szczebli taktycznych;
- piechota potrzebuje większej zdolności manewrowej z zachowaniem zdolności do przerzutu przez śmigłowce, z zastrzeżeniem, że pojazdy piechoty (ISV – Infantry Squad Vehicle) to platforma zapewniająca mobilność, a nie platforma bojowa. Działania spieszone (bez platform kołowych) będą podstawą dla MBCT;
- konieczność „ukrycia się” w spektrum elektromagnetycznym jak również posiadanie pełnej świadomości o aktywności przeciwnika na falach radiowych. Podobnie jak z BSP uznano, że zdolność do prowadzenia walki w spektrum elektromagnetycznym musi być obecna na niskich szczeblach taktycznych, choć w tym przypadku prace koncepcyjne rozpoczęły się w 2020 roku w Biurze Zarządzania Programami Walki Elektronicznej i Cybernetycznej (Electronic Warfare and Cyber Program Management Office PM EW&C).
Na początek dwie małe dygresje. Po pierwsze nawet u Wuja Sama nie da się tworzyć nowych struktur w nieskończoność. Analizując zmiany widać wyraźnie, że jeśli chcemy utworzyć nowy pododdział w strukturach np. brygady trzeba albo znaleźć na to dodatkowe pieniądze, albo rozwiązać jakiś inny pododdział, co uwolni część środków finansowych. Wprawdzie daleko Amerykanom do naszych planistów z P1 i bezkosztowego tworzenia struktur (patrz głośna zamiana etatów czasu P na W w 25BKPow i 6BPD), ale i tak coś musieli wyciąć, by znaleźć etaty dla nowych struktur.
Po drugie Amerykanie siedzą w kołowrotku „za ciężkie” – „za lekkie”. O co chodzi? Za oceanem w dawnych koloniach brytyjskich panuje dziwny cykl. W jednej z faz tego cyklu amerykańscy planiści dochodzą do wniosku, że potrzebują więcej pancerza i siły ognia w swoich brygadach, po czym orientują się, że ich pododdziały są za ciężkie i zbyt mało mobilne. Przechodzą wtedy do fazy „odchudzania” i zwiększania mobilności by za chwilę przeskoczyć do fazy „przegięliśmy – nasze brygady są zbyt lekkie” i rozpoczynają fazę zwiększania pancerza. Jak chomik w kołowrotku. Patrząc na strukturę i wyposażenie MBCT ewidentnie są teraz w fazie przesadnego „odchudzania” za cenę mobilności.
Z jakich klocków będzie zbudowana MBCT?
Wróćmy jednak do głównego tematu. Nie będą się rozpisywał przesadnie o całości zmian w MBCT, bo jak się domyślacie interesują mnie głównie pododdziały WRE, ale tak w telegraficznym skrócie:
- podstawowym pojazdem MBCT będzie pojazd terenowy ISV, czyli Infantry Squad Vehicle. Tu widać jak na dłoni fazę „lekkości” – pojazd zapewnia żołnierzom poziom odporności na ostrzał z broni małokalibrowej i odłamki gdzieś pomiędzy tosterem a lodówką, czyli zerowy. Postawiono na mobilność w trudnym terenie rezygnując całkowicie z opancerzenia;
- jeśli chodzi o bataliony bojowe, czyli lekkiej piechoty, to jest ich 3 wobec 2 (lub czasami 3) w ICBT. W batalionie lekkiej piechoty pojawia się kompania wielozadaniowa (multi-purpose company MPC), której zadaniem zdaje się będzie zrównoważenie „lekkości” siłą ognia, głownie za sprawą amunicji krążącej. W skład MPC wchodzić ma pluton moździerzy, pluton rozpoznawczy oraz pluton efektorów. Pluton ten ma posiadać zdolności do zwalczania małych BSP (C-UAS) oraz większość batalionowej amunicji krążącej. Ponadto każda drużyna piechoty dostaje rozpoznawczy BSP (klasy mikro), wyrzutnię ppk JAVELIN oraz granatnik Carl Gustaf. Trzy drużyny w plutonie, trzy plutony w kompanii – to daje po 9 ppk i BSP. W każdym plutonie będzie również drużyna wsparcia ogniowego z dwoma typami BSP jako amunicja krążąca: dwa 10 cali i cztery 5 cali. Te większe mogą być uzbrajane w ładunki kumulacyjne (funkcja ppanc, użycie jednorazowe) lub zrzucane granaty (BSP wielokrotnego użycia), te mniejsze to typowe drony kamikadze z głowicami odłamkowymi (do likwidacji siły żywej). Dodatkowo w zespole dowodzenia plutonu będą kolejne dwa rozpoznawcze BSP krótkiego zasięgu. Również sekcja moździerzy otrzyma własny rozpoznawczy BSP. Tak szybko licząc to batalion piechoty MBCT będzie miał 27 wyrzutni ppk (a to nie koniec, bo zaraz zobaczycie, że w strukturze ukryty jest jeszcze jeden pluton efektorów). Dodatkowo w drużynie dowodzenia szczebla kompanii piechoty znajdą się: amunicja krążąca (Switchblade 600) oraz rozpoznawczy BSP średniego zasięgu;
- ze struktur brygady zniknie batalion rozpoznania, u Amerykanów z uwagi na tradycje nazywany Cavalry Squadron (czego nie można przetłumaczyć dosłownie na nasze jako szwadron kawalerii, bo szwadron u nas to odpowiednik kompanii). To jest element, który poświęcono by znaleźć etaty i pieniądze na inne, nowe struktury brygady. Zamiast niego pojawia się natomiast wielozadaniowa kompania rozpoznania (multi-functional reconnaissance company MFRC) i o niej rozpiszę się szerzej kilka akapitów niżej. Chyba domyślacie się dlaczego;
- z podporządkowania brygady również znikają: dywizjon artylerii, batalion saperów/inżynieryjny i batalion logistyczny. Znikają, ale nie zupełnie. Pododdziały te są przenoszone na szczebel dywizji i wchodzą w skład dywizyjnych brygad lub batalionów. Na czas operacji MBCT dostaje w podporządkowanie OPCON lub DS dywizjon artylerii, kompanię saperów/inżynieryjną oraz batalion logistyczny, który wydziela po jednej kompanii wsparcia logistycznego do każdego z batalionów bojowych. To jest właśnie amerykańska wizja modułowości brygadowych zespołów bojowych: potrzebujesz sił i środków do wykonania zadania to je dostaniesz. Może być tak, że np. dywizjon artylerii lub część kompań wsparcia logistycznego odwodowego batalionu piechoty w pewnej fazie operacji może być przydzielony do batalionów pierwszego rzutu. Modułowość i elastyczność. Widzę tu również głębszy zamysł planistów: takie podporządkowanie pododdziałów wsparcia zdejmuje z głowy dowódcy brygady MBCT sporo problemów logistycznych i pozwala mu skupić całość wysiłku na planowaniu i kierowaniu działaniami bojowymi. O planowanie kiedy, czym i ile jeśli chodzi o logistykę martwi się kto inny.
Direct Support, czyli zadanie wsparcia innej jednostki nakładające na jednostkę wspierającą konieczność reakcji na żądanie jednostki wspieranej.
Gdzie podziała się walka radioelektroniczna?
No to teraz czas na wisienkę na torcie. MFRC czyli wielozadaniowa kompania rozpoznania. Szybki rzut oka na strukturę: sekcja dowodzenia, pluton rozpoznawczy, pluton BSP, pluton efektorów (ppanc) oraz pluton walki elektronicznej. Tak jak pisałem powyżej MFRC powstała z restrukturyzacji batalionu rozpoznania ICBT, choć nie tylko. W brygadach US ARMY funkcjonują brygadowe bataliony inżynieryjne (BEB brigade engineering batalion), ale wbrew swej nazwie nie zajmują się tylko inżynieryjnym wsparciem walczących pododdziałów. W swej strukturze mają one m.i. kompanię łączności (signals company) oraz kompanię wywiadu wojskowego z plutonem BSP oraz plutonem walki elektronicznej. W ramach reorganizacji z BEB zabrano pluton BSP i walki elektronicznej i wsadzono je do MFRC. Dlaczego? Wielodomenowość, a w zasadzie to chyba większa elastyczność i łatwość w zarządzaniu dostępnymi zasobami. Jak dla mnie to oczywiste, że elementy walki elektronicznej spina się w jeden system z rozpoznaniem oraz rażeniem. Zanim jednak rozwinę tę myśl jeszcze kilka zdań o tajemniczym plutonie efektorów.
Struktura MFRC czyli wielozadaniowej kompanii rozpoznania. Pod ikonami podano liczebność pododdziałów wg schematu oficerowie/podoficerowie/szeregowi
Otóż pluton ten składać się będzie z dwóch drużyn, każda z dwoma pojazdami U-ISV na których zamontowane będą wyrzutnie ppk dalekiego zasięgu (mobile long range precision strike munitions MLRPSM). Ile będzie takich wyrzutni na każdym z U-ISV? Prawdopodobnie co najmniej dwie, ale z dostępnych filmów i zdjęć wiadomo, że US ARMY testowało rozwiązania z nawet ośmioma wyrzutniami na pojeździe. Wymagany zasięg ma sięgać 25 km, a czas dolotu do celu ma nie przekraczać 5 minut. Dodatkowo w każdej z drużyn znajdzie się rozpoznawczy BSP dalekiego zasięgu oraz jako zapas dwie wyrzutnie ppk JAVELIN.
Wygląda na to, że pluton ten ma łamać kości i przetrącać pancerny kręgosłup pododdziałów przeciwnik zanim te nawiążą kontakt bojowy z pierwszymi pododdziałami MBCT. Coś wam to przypomina? Bo wg mnie to wypisz wymaluj nasz uśmiercony program OTOKAR BRZOZA. Pluton efektorów ma być zatem bardzo ważnym elementem kształtowania przedniego skraju pasa działań brygady.
W plutonie rozpoznawczym każda z trzech drużyn dostanie po dwie wyrzutnie ppk Javelin, rozpoznawczego BSP krótkiego zasięgu i jeden BSP klasy mikro (np. Black Hornet). Prawdopodobnie głównym zadanie tych drużyn będzie „karmienie” plutonu efektorów informacjami o położeniu wysokowartościowych celów (pojazdów pancernych i opancerzonych, stanowisk dowodzenia, operatorów BSP, stanowisk artylerii…).
Czas na trzy akapity o plutonie BSP. Tak dla formalności jego zadaniem będzie karmienie brygady danymi rozpoznawczymi (ISR – inteligence, surveilance, reconnaissance), wskazywanie celów, ocena skutków uderzeń oraz retranslacja własnej łączności. Składać się będzie z drużyny dowodzenia, jednej sekcji brygadowej oraz trzech sekcji batalionowych. Co ciekawe drużyna dowodzenia będzie odpowiedzialna za koordynację brygadowej przestrzeni powietrznej. Biorąc pod uwagę zwiększającą się liczbę BSP, artylerię oraz opl i lotnictwo działające na rzecz brygady będą mieli co robić. Nic dziwnego, że dowódca plutonu dostaje dwóch oficerów do pomocy.
Brygadowa sekcja BSP będzie wyposażona w cztery rozpoznawcze BSP dalekiego zasięgu (do 30 km) i ma mieć zdolność do działania z dwóch lokalizacji równolegle.
Sekcje batalionowe BSP mają liczyć po jedenastu żołnierzy i być wyposażone w jeden BSP dalekiego zasięgu oraz trzy BSP średniego zasięgu. Taka organizacja ma pozwolić na wystawienie dla każdego z batalionów piechoty jednego czteroosobowego zespołu dla dowódcy batalionu oraz trzech dwuosobowych zespołów dla dowódców kompań piechoty. Tak, został nam jeszcze jeden człowiek do zagospodarowania i jest to podoficer oddelegowywany do sztabu batalionu, którego zadaniem będzie pomoc w zarządzaniu przestrzenią powietrzną i koordynacja między zespołami (sekcjami) szczebla batalionu z brygadą.
Dodatkowo pluton BSP ma pełnić rolę szkoleniową i doradczą dla batalionów piechoty, czyli operatorzy i dowódcy będą przychodzić do nich na szkolenie uczyć się jak latać i jak wykorzystywać BSP na polu walki.
Na koniec zostawiłem sobie oczywiście pluton walki elektronicznej, którego zadaniem jest zapewnienia świadomości sytuacyjnej w spektrum elektromagnetycznym poprzez zbieranie i analizę sygnałów, zakłócanie oraz namierzanie radiowe. W stosunku do plutonu WRE z ICBT potroił on swoją wielkość. W jego składzie mamy drużynę dowodzenia oraz trzy sekcje walki elektronicznej. Każda z sekcji składać się ma z trzech zespołów, których zasadniczym wyposażeniem będzie radioelektroniczny zestaw McGyvera TLS (Terrestrial Layer System) w wersji przenośnej/plecakowej. W pierwszym zespole każdej sekcji będzie ponad to również wersja przewoźna TEWS-I (Tactical Electronic Warfare System - Infantry) montowana na pojeździe ISV. (O sprzęcie zrobię osobną nitkę, bo ten wpis już przybrał mega rozmiary, a końca nie widać).
Testy TLS Manpack
Struktura plutonu jest skonstruowana podobnie do plutonu BSP – każda z sekcji może być przydzielona jako wsparcie do batalionu piechoty, a batalion może rozdysponować po jednym zespole do kompanii piechoty. Inną opcją jest przydzielenie zespołu WRE do plutonu rozpoznawczego. Znów widać modułowość i elastyczność – organizacja zależy od realizowanego zadania. Różnica polega na tym, że w plutonie WRE nie ma czwartej sekcji/zespołu dedykowanego dla dowództwa brygady jak to ma miejsce w plutonie BSP.
Jak to może działać w praktyce?
Załóżmy, że MBCT dostała zadanie zajęcia wyznaczonego rejonu i przygotowanie obrony do czasu podciągnięcia „ciężkiej” ABCT. Dowódca nie ma pełnych danych i nie wie, czy w rejonie tym znajdują się jakieś siły i środki przeciwnika. Musi zatem uformować ugrupowanie bojowe do marszu ubezpieczonego: po dwóch drogach puszcza dwa bataliony piechoty, trzeci idzie z tyłu jako ariergarda. Przodem jako awangarda puszcza pluton rozpoznawczy w MFRC wzmocniony sekcją WRE. Specjaliści z S2 i S3 sztabu brygady analizując mapy doszli do wniosku, że uwagę należy skupić na czterech newralgicznych miejscach (np. skrzyżowaniach lub mostach) kluczowych do zrealizowania zadania. Wyznaczyli więc obszary szczególnego zainteresowania NAI-1 do NAI-4 (NAI – Named Area of Interest). Brygadowa sekcja BSP dostaje zadanie patrolowania dwóch kluczowych NAI, które mogą być wykorzystywane przez przeciwnika do przerzucania własnych sił. Jednocześnie drużyny rozpoznawcze poruszając się w szpicy ugrupowania zbliżając się do wyznaczonych NAI. Każda z nich wzmocniona została zespołem WRE. Zespoły WRE w miarę zbliżania się do NAI zaczynają meldować o wykryciu emisji radiowych zlokalizowanych gdzieś w rejonach zainteresowania. Drużyny rozpoznawcze wykorzystują swoje BSP średniego zasięgu i sprawdzają rejony wskazane przez namiar radiowy. Okazuje się, że w rejonie znajduje się element rozpoznawczy wroga, który przygotował zasadzkę np. w rejonie kluczowego skrzyżowania. W brygadowej sieci C4ISR pada polecenie dla jednego z batalionów piechoty „Zneutralizować zagrożenia”. Dowódca batalionu wykorzystuje do tego amunicję krążącą ze swojej MPC oraz pododdziały moździerzy , a drużyna rozpoznawcza kończy robotę oczyszczając obszar z niedobitków. Jednocześnie zespoły WRE meldują o prawdopodobnie wrogich BSP zmierzających wzdłuż drogi w kierunku maszerujących batalionów. W sieci pada natychmiast zadanie dla elementów C-UAS z batalionowych MPC „Zneutralizować zanim wykryją nasze siły”. W kolejnym NAI zostaje wykryty pluton przeciwnika, jednak znajduje się on poza zasięgiem moździerzy. Do neutralizacji zagrożenia przystępują zatem ponownie pododdziały wyposażone w amunicję krążącą, jednocześnie na czas ataku sekcje WRE stosują krótkotrwałe zakłócenia celem odcięcia atakowanego plutonu od sił głównych. Jednocześnie brygadowa sekcja BSP wykrywa kompanię czołgów i kompanię zmechanizowaną zbliżające się do kluczowego obszaru NAI. Pluton efektorów z MFRC dostaje zadanie zniszczenia zbliżającej się kolumny i odpala śmiercionośną salwę 16 ppk NLOS zatrzymując maszerujące kompanie i zmuszając je do odwrotu.
Brygada zajmuje wyznaczony rejon i organizuje obronę. Główną rubież obrony obsadzają dwa batalionu maszerujące jako siły główne. Trzeci batalion (bez jednej kompanii), idący ariergardzie zajmuje pozycje w pasie przesłaniania brygady jednocześnie dostając w podporządkowanie sekcję WRE działająca do tej pory jako wsparcie dla plutonu rozpoznawczego. Pluton rozpoznawczy przechodzi na tyły i wraz z kompanią piechoty oraz plutonem efektorów MFRC stanowi odwód dowódcy brygady. Sekcje WRE współpracując z sekcjami i zespołami BSP wykrywają kluczowe elementy ugrupowania przeciwnika (bo tam, gdzie jest dowódca lub jakiś element wykonawczy zawsze jest radio) i wskazują cele w takim oto algorytmie:
- zespoły WRE wykrywają emisje radiowe, dokonują ich lokalizacji określając wąski obszar gdzie znajdują się wrogie źródła promieniowania elektromagnetycznego;
- zespoły BSP sprawdzają ten wąski obszar i wskazują dokładną lokalizację celów;
- batalion likwiduje cele własnymi środkami (moździerze, amunicja krążąca, ppk) lub przesyła wezwanie do wsparcia na szczebel brygady;
- brygada wykorzystując swoje środki (pluton efektorów MFRC, brygadowy dywizjon artylerii) załatwia sprawę lub prosi o pomoc dywizję;
- wszystko lata w sieci C4ISR, wsparte algorytmami SI wiec czas reakcji jest bardzo krótki.
Co z innymi strukturami US ARMY?
Jeśli chodzi o walkę radioelektroniczną to zmiany dotyczą również struktur ciężkich brygad ABCT oraz dywizji. Wynika to z koncepcji WRE opracowywanej od 2020 roku, w której założono zwiększenie potencjału do prowadzenia działań w domenie elektromagnetycznej od szczebla dywizji w dół i uruchomiono trzy równoległe programu badawczo-rozwojowe: Terrestrial Layer System for Echelons Above Brigade (TLS EAB), Terrestrial Layer System for Brigade Combat Teams (TLS BCT) oraz Terrestrial Layer System for Brigade Combat Teams Manpack (TLS BCT Manpack).
W ABCT podobnie jak w MBCT brygadowy dywizjon artylerii przesuwany jest do dywizyjnej Brygady Artylerii z opcją OPCON na czas realizacji zadania. W strukturach brygady pozostawiono jednak BEB czyli batalion saperów/inżynieryjny oraz batalion logistyczny. Z BEB zabrano jednak kompanię wywiadu wojskowego i przesunięto ją do dywizyjnego batalionu wywiadu i walki elektronicznej. Czy dotyczy to wszystkich brygad ABCT? Jak zwykle to skomplikowane. Najwyraźniej US ARMY jest w tym temacie nadal w fazie koncepcji i wypracowywania ostatecznej decyzji. Raz można natknąć się na informację, że w brygadach ze składu 1 Armored Division* w kompanii wywiadu wojskowego utworzono nowy pluton walki elektronicznej „spectre”.
W innych źródłach pojawiają się informacje o utworzeniu w 1 ABCT „Raider” i 2 ABCT „Spartans” ze składu 3 Dywizji Piechoty w batalionie czołgów i batalionie zmechanizowanym dodatkowego plutonu uderzeniowego o kombinowanej strukturze z sekcją WRE, sekcją rozpoznawczych BSP krótkiego/średniego zasięgu oraz sekcją amunicji krążącej. Pojawiają się również informacje o tym, że bataliony rozpoznawcze tych brygad w swoich kompaniach SD dostaną sekcje WRE, BSP i amunicji krążącej. Żeby było jeszcze ciekawiej krążą również przecieki o pomyśle utworzenia kompanii do zadań specjalnych Multi-Effects Company MEC, coś podobnego do MFRC o składzie: pluton WRE, pluton C-UAS, pluton rozpoznawczych BSP i pluton bojowych BSP (amunicji krążącej). Najwyraźniej trzeba poczekać na wyklucie się ostatecznej koncepcji, bo na razie sprawdzane są różne warianty i konfiguracje.
Dzieję się również na szczeblu dywizji, bo po zakończeniu zimnej wojny wycinano to, co wydawało się już zbędne w strukturach, a doświadczenia misyjne i wojny asymetrycznie wskazywały, że rozbudowane WRE nie jest już potrzebne. Na dzień dzisiejszy trzy dywizje (101 Dywizja Powietrzno-Desantowa, 11 Dywizja Powietrzno-Desantowa oraz 3 Dywizja Piechoty) dostały swoje bataliony wywiadu wojskowego i walki elektronicznej (Intelligence and Electronic Warfare Battalion – IEW Bn), odpowiednio 302 IEWBn, 106 IEWBn i 103 IEWBn.
Struktura 101 Dywizji Powietrzno-Desantowej z nowym elementem - 302 IEWBn. Źródło Wikipedia, autor Noclador
Jak bardzo potrzebne były zmiany? Wrzucę Wam tylko cytat z wypowiedzi chorążego Harolda Steed’a z oficjalnej strony US ARMY: “When I got to my first unit, the EW program was virtually non-existent; none of the commanders knew what it was. So we pretty much built everything from the ground up”. Wypisz wymaluj chorąży Steed opisał sytuację w WP.
Jankesi dostrzegli swoje niedostatki w kwestii walki radioelektronicznej i zrozumieli, że w starciu z zaawansowanym przeciwnikiem nie mogą dopuścić by w spektrum elektromagnetycznym przeciwnik robił co chce.
Czy to ma sens, czyli czas na wnioski.
Tyle jeśli chodzi o suche tabelki, schematy i organizację. Jak to wyjdzie w praktyce? Kilka moich przemyśleń.
Po pierwsze szokuje liczebność MBCT. Będzie to jakieś circa 1900-2000 żołnierzy. Wobec 4500 chłopa w IBCT wydaje się to nieprawdopodobnym obcięciem zdolności brygady. Tak, ale nie do końca. Proszę wrócić do schematu porównującego strukturę MBCT z IBCT. Widzicie? Znaczna część tej redukcji to efekt przeniesienia brygadowej artylerii, saperów i logistyki na szczebel dywizji. To skutek nastawienia na mega mobilność brygady. Logistyką i zabezpieczeniem działań martwią się dywizyjne komórki planistyczne. Dowódca brygady ma się skupić na swoim głównym zadaniu – walce z przeciwnikiem. Czy takie podejście zda egzamin? Przy odpowiedniej łączności i koordynacji oraz wyszkoleniu sztabów i skutecznych procedurach myślę, że tak.
Na plus należy również zaliczyć wdrożenie rozbudowanego WRE na szczeblu brygady ze zdolnościami do wsparcia działań pojedynczych kompań. Poprzednia komórka WRE ulokowana w kompanii wywiadu wojskowego była zbyt mała i brakowało jej sprzętu jak na współczesne realia.
Kolejnym plusem jest szerokie wprowadzenie rozpoznawczych BSP różnych klas, co pozwala na prowadzenie rozpoznania na dystansie od kilku kilometrów (drużyna, pluton) do 30 km (brygada). Zastanawiające jest natomiast niezbyt liczne wprowadzenie amunicji krążącej. Jakoś to sobie policzyli i wyszło im, że powinno być ok.
Mocno kontrowersyjnym elementem w całej brygadzie jest MFRC, a w zasadzie jej człon rozpoznania ogólnowojskowego. Jeden pluton rozpoznawczy na potrzeby brygady wydaje się niewystarczający, nawet przy tak szerokim zastosowaniu rozpoznawczych BSP. Prawdopodobnie część zadań związanych z rozpoznaniem i osłoną (np. w rejonie przesłaniania) może spaść na bataliony piechoty i ich kompanie MPC. Cytując znajomego mechanika „Jeździć, obserwować”. W końcu nie jest to ostateczna struktura, coś z pewnością ulegnie zmianom i korektom.
Dla wielu niepojętym ruchem jest również rezygnacja z jakiegokolwiek pancerze i wprowadzenie „gołych” ISV. Należy jednak pamiętać, że Amerykanie stawiają dziś przede wszystkim na mobilność, choć główną pięścią US ARMY są brygady typu ABCT z mieszanymi pancerno-zmechanizowanymi CAB. Brak pancerza MBCT mają nadrabiać mobilnością i to nawet w terenie pozbawionym dróg, dużym nasyceniem sensorami i BSP oraz siłą ognia ppanc w postaci wyrzutni ppk w drużynach piechoty, plutonu efektorów z MFRC oraz amunicji krążącej co daje duże możliwości rażenia przeciwnika z przednim skrajem strefy śmierci odsuniętym od przedniego skraju wojsk własnych (FLOT) na jakieś 20 km. Proszę mi tu nie prychać i nie rzucać tekstami „Ale na Ukrainie…” Po pierwsze Ukraina nie jest żadnym „wzorcem z Sèvres”. Tam walczą dwie zdegradowane armie z kupą niedostatków i prowizorki. Po drugie mowa tu o strefie rażenia brygady, a przypominam, że nad brygadą jest jeszcze dywizja z o wiele większymi możliwościami (np. HIMARS) oraz korpus, które mają o wiele dłuższe łapki od brygady.
A jak to ma się do naszych struktur? Myślę, że to temat na zupełnie nowy wpis.
Na koniec wrzucam link do mojego dawnego pomysłu zmian w strukturach WP. Nie jest on idealny, a wręcz głupi momentami, bo to wymysł jednego człowieka, a takie rzeczy powinny być opracowywane przez sztab ludzi z różnych korpusów osobowych. Jeśli jednak temat nie będzie w ogóle podejmowany to nadal nasi dowódcy będą żyć w przekonaniu, że walka radioelektroniczna to jakieś gusła i zabobony.
